small textbig text

Druifluis

druifluis: een van oorsprong uit Amerika overgevaren bladluis die men dactylosphaera vitifolii (oude naam: phylloxera vastatrix) heeft gedoopt. Het is de gevreesde druifluis die normaal gesproken onschuldig leeft op de bladeren van de wijnstok. Sommige generaties houden zich op bij de wortel van de druif waar zij enorme schade aanrichten die voor de plant dodelijk is. Een derde generatie krijgt vleugels waardoor zij zich over grote afstanden kunnen verspreiden en een verwoestende uitwerking hebben over grote gebieden. In heel Europa zijn vanaf 1865 vrijwel alle wijngaarden voor een groot gedeelte verwoest door toedoen van de druifluis waardoor de wijnbouw lange tijd een grote terugval heeft gekend. Om weer op te kunnen starten zijn vanuit Amerika druifluis resistente wortelstokken geïmporteerd waarna men hier Europese druivenstokken op heeft geënt. De meest voorkomende onderstammen zijn van de vitis riparia (uit Noord-Amerika, bestand tegen vochtige bodem), de vitis berlandieri (uit Texas, arme droge kalkrijke bodem) en de Teleki selectie (uit Hongarije). Vrijwel alle wijngaarden zijn op deze wijze herplant.

Er schijnen nog kleine gebieden te zijn (eilanden in Hongarije) waar men nog prédactylosphaerawijngaarden heeft waarvan men weet dat de wijnstokken langzamer groeien dan geënte soorten en ook een hogere leeftijd halen.

Enten

enten: heeft als doel om een takje van een plant te laten vergroeien met de wortelstam van een andere plant. Dit is alleen mogelijk als het om een planten familie gaat zoals b.v. bij de druivenstok. De meest eenvoudige methode is het schuin afsnijden van de ent en de wortelstok en deze met raffia omwikkelt tegen elkaar vast te zetten. Een meer complexe methode is het uitstansen van een "sleutelgat" in de wortelstok en de ent waarna deze in elkaar worden geschoven. De kiertjes van de afzonderlijke delen worden met entwas of entparafine afgesmeerd waardoor invloeden van buiten tot een minimum worden beperkt. Door het enten ontstaat ook de mogelijkheid om binnen korte tijd een andere druivensoort op de akkers te krijgen, zonder dat deze gerooid moeten worden. Je wint zo vier jaar omdat de eerstvolgende oogst al druiven geeft van de nieuwe (geŽnte) druivensoort. Hieronder staan een aantal ent mogelijkheden.

Druivenkokers

druivenkokers: Bij de aanplant van nieuwe druivenstokken zijn experimenten gedaan met de zgn. druivenkokers. Hierdoor is er in tegenstelling tot de druiven in de "vrije" natuur minder kans dat de druif schade oploopt door schoffelen, spuiten met onkruidbestrijdingsmiddelen of het aanvreten door knaagdieren zoals konijnen en muizen. Het is tevens gebleken dat de druiven met koker een snellere groei doormaken en dat na de winter minder dood hout is ontstaan.

  • - Vermeerderen van druiven door stekken -